column
De melodie horen ...
Soms heb je een toon in je hoofd van een melodie die je kent.
Alleen… wat was het ook al weer?
Je doet je uiterste best om je te herinneren waar je het hoorde, wanneer, je probeert er een leeftijd aan te koppelen…
Vragen aan vrienden heeft geen zin, zij weten het ook even niet, of helemaal niet…
Je struint het internet af, beluistert songs…
Het levert niets op al dat gezoek en gevraag.
En dan ineens, als je stil wordt, ophoudt met zoeken en vragen, komt het ineens tot je.
Herkenbaar?
Zo zou ik het mooiste uit kunnen leggen wat in mijn leven zo belangrijk is.
Mijn geloof en vertrouwen in mijn Bron kun je hiermee vergelijken. Mijn Bron als de melodie en voor heel lang was ik hem vergeten. Zeg maar rond mijn 35ste begon hij te dagen. Ik ken die melodie, die toon, maar waarvan?
En daar begon mijn zoeken. Mijn zoeken waar vind ik antwoorden, waar is die melodie, wat moet ik ervoor doen om hierbij te komen?
Een Cursus in Wonderen biedt mij deze weg om hiernaar terug te keren. In een prachtige paragraaf ‘Het vergeten lied’ omschrijft de Cursus dit herkennen, en het verlangen hiernaar terug te keren.
Een fragmentje:
‘De noten zijn niets.
Toch heb jij ze in je bewaard,
niet omwille van henzelf,
maar als subtiele geheugensteun
voor wat jou tot tranen toe bewegen zou,
als jij je kon heugen hoe dierbaar het jou was.’
En nu, nu heb ik het gevoel dat ik niet meer hoef te zoeken. Ik hoef alleen nog de weg te vervolgen die ik ingeslagen ben. Ergens in het afgelopen jaar heeft mijn zoektocht een hoogtepunt bereikt en mij alle hulpmiddelen gegeven die ik nodig heb. In de stilte, in de rust komt het Antwoord, en stap voor stap keer ik terug naar de melodie, de symfonie waartoe ik behoor.
Zoals Kate Bush ooit bezong:
‘… The terrible fear of dying no longer plays with me …
for now I know that I’m needed … for the symphony’.
