loslaten ...
Afgelopen jaar kwam ik erachter dat loslaten gewoon een mooi proces is, wat heel rustig mag verlopen. 
Vooral het overlijden van Morris heeft mij hierin veel geleerd.
De eerste stap, het loslaten van zijn fysieke lijfje.
En daarna steeds weer een ander loslaat proces: dat hij niet meer aanwezig is, dat de verbinding er niet meer is door met hem te wandelen, spelen, knuffelen, in zijn ogen te kijken, naast hem te liggen, etc.
We hebben met Morris nog steeds contact en hebben een groot deel van zijn proces mogen volgen na zijn overlijden. En ook daarin kwam het loslaten terug: ineens was Morris niet meer ons hondje, want hij gaat verder in zijn proces.
Hoewel hij er nog steeds met zijn energie is als we hem nodig hebben of als hij ons even nodig heeft.
En dan de leegte afgelopen seizoen, want Morris was, zoals een bezoekster dat ooit verwoordde, de grootste leermeester op La Mer. Loslaten dat dat er niet meer was, en accepteren dat die leegte ontstond.
Het gemis blijft lange tijd, en dat accepteren maakt het heel rijk. Het besef hoe intens je van iemand houdt! Dat dat er kan zijn, dat je dat vermogen hebt, is heel verrijkend. Dat het blijft, ook na het overlijden.
En nu, aan het begin van een nieuw seizoen komt weer een loslaat moment.
De website die aangepast gaat worden vanwege het programma, nieuwtjes etc. toont nog steeds Morris tussen Dick en mij in.
Morris was de mascotte van La Mer.
Vorig jaar hebben we hem tussen ons in laten staan, maar nu komt ook dit ogenblik: zijn fotootje weghalen van die plek.
Wederom …. Loslaten.
En toch, ondanks al die momenten, al die lagen die verstopt liggen onder de eerste laag als je iemand of iets los moet gaan laten, is het niet zwaar.
Integendeel, het is een mooi proces. Een eerbetoon aan Morris, een eerbetoon aan ons, maar bovenal een eerbetoon aan de liefde!
En het is een proces van ruimte maken om weer nieuwe ideeën toe te laten.
The power of goodbye komt hier duidelijk naar voren!
The power of goodbye: de kracht van het loslaten…
